پس از درگذشت موریهه اوئشیبا، آیکیدو به‌تدریج به شاخه‌ها و سبک‌های گوناگونی تقسیم شد. بسیاری از شاگردان برجستهٔ او که سال‌ها نزد بنیان‌گذار آموزش دیده بودند، با حفظ اصول اصلی آیکیدو، برداشت و روش آموزشی خود را توسعه دادند و سبک‌های مستقلی پدید آوردند. از میان این شاخه‌ها می‌توان به آیکیکای، یوشینکان، کی‌آیکیدو (شین‌شین تویتسو آیکیدو)، تومیکی آیکیدو و ایواما ریو اشاره کرد. با وجود تفاوت در شیوهٔ آموزش و اجرای تکنیک‌ها، همهٔ این سبک‌ها ریشه در آموزه‌ها و فلسفهٔ موریهه اوئشیبا دارند.
پس از درگذشت موریهه اوئشیبا، پسرش کیشومارو اوئشیبا (Kisshomaru Ueshiba) (۱۹۲۱–۱۹۹۹)​​​​​​​به‌عنوان دوشو دوم آیکیدو (Doshu؛ رهبر معنوی و فنی هنر) انتخاب شد .​​​​​​​
کیشومارو از دوران نوجوانی زیر نظر پدرش، موریهه اوئشیبا، آموزش دید و پس از جنگ جهانی دوم نقش بسیار مهمی در گسترش و تثبیت آیکیدو به‌عنوان یک هنر جهانی ایفا کرد. وی در دههٔ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ آیکیدو را از دوجو خانوادگی در ایوااما به توکیو و سپس به سراسر ژاپن و جهان معرفی نمود.
مهم‌ترین خدمات او عبارت‌اند از:
تأسیس و سازمان‌دهی بنیاد آیکیکای (Aikikai Foundation) که امروزه مرکز اصلی جهانی آیکیدو است.
تدوین شیوهٔ آموزشی مدرن آیکیدو برای آموزش در دانشگاه‌ها، سازمان‌ها و باشگاه‌های بزرگ.
تلطیف و نظام‌مند کردن تکنیک‌ها تا آیکیدو برای افراد غیرنظامی و غیررزمی‌کار نیز قابل یادگیری باشد.
تألیف کتاب‌های متعددی دربارهٔ فلسفه و تکنیک‌های آیکیدو، از جمله The Spirit of Aikido و Aikido

پسر کیشومارو اوئشیبا، موریترو اوئشیبا (Moriteru Ueshiba) (متولد ۲ آوریل ۱۹۵۱)، سومین رهبر یا دوشو آیکیدو و نوهٔ بنیان‌گذار این هنر، موریهه اوئشیبا است.
او از کودکی زیر نظر پدرش کیشومارو و دیگر استادان بزرگ در دوجوی مرکزی آیکیدو (هونبو دوجو – Hombu Dojo) در توکیو آموزش دید. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۹۹۹، به‌طور رسمی عنوان دوشو سوم آیکیدو را دریافت کرد و مدیریت فنی و معنوی بنیاد Aikikai Foundation را برعهده گرفت.
موریترو اوئشیبا نقش مهمی در گسترش جهانی آیکیدو دارد؛ او با سفر به کشورهای مختلف و برگزاری سمینارها، آموزه‌های اصیل و فلسفهٔ صلح‌آمیز آیکیدو را ترویج کرده است. وی تأکید خاصی بر پیوند میان تکنیک، آرامش ذهن و احترام متقابل دارد و همچنان به عنوان چهرهٔ محوری آیکیدوی سنتی شناخته می‌شود.​​​​​​​
در حال حاضر هزاران دوجو در جهان زیر نظر سازمان‌های مختلف آیکیدو فعالیت می‌کنند و میلیون‌ها هنرجو به تمرین آن می‌پردازند. بسیاری از این دوجوها با بنیاد آیکیکای (Aikikai Foundation) در توکیو و هونبو دوجو، که مرکز اصلی آیکیدو محسوب می‌شود، ارتباط دارند.
امروزه استادان و سازمان‌های متعددی در گسترش آیکیدو نقش دارند؛ از جمله مربیان و فدراسیون‌های ملی که در کشورهای مختلف فعالیت می‌کنند و با برگزاری دوره‌های آموزشی، سمینارها و آزمون‌های دان، به توسعهٔ این هنر کمک می‌کنند. این شبکهٔ گسترده باعث شده است که آیکیدو نه تنها به عنوان یک هنر رزمی، بلکه به عنوان راهی برای پرورش جسم، ذهن و روح در فرهنگ‌های گوناگون جهان شناخته شود.​​​​​​​