آیکیدو برخلاف بسیاری از هنرهای رزمی، مسابقه و رقابت ورزشی ندارد. این موضوع به فلسفه و هدف اصلی این هنر بازمیگردد. موریهه اوئشیبا، بنیانگذار آیکیدو، باور داشت که هدف حقیقی هنرهای رزمی نباید شکست دادن دیگران باشد، بلکه باید راهی برای پایان دادن به درگیری و ایجاد هماهنگی میان انسانها باشد.
در آیکیدو تمرینکنندگان تلاش میکنند نیروی حملهٔ حریف را با آن هماهنگ کرده و آن را به شکلی هدایت کنند که بدون آسیب جدی، کنترل شود. اگر این هنر به صورت مسابقهای درآید، تمرکز از هماهنگی، کنترل و حفظ امنیت هر دو طرف به سمت برد و باخت تغییر میکند؛ در حالی که روح آیکیدو بر همکاری در تمرین و رشد مشترک تأکید دارد.
به همین دلیل در دوجوهای آیکیدو، تمرین به صورت همکاری میان دو نفر انجام میشود؛ یکی نقش حملهکننده (اوکه) و دیگری نقش اجراکنندهٔ تکنیک (ناگه یا توری) را دارد. هر دو نفر در این فرآیند از یکدیگر میآموزند و هدف تمرین، بهبود تکنیک، تعادل، تمرکز ذهنی و احترام متقابل است، نه پیروزی بر دیگری.
از دیدگاه بنیانگذار، پیروزی واقعی در آیکیدو زمانی است که درگیری بدون آسیب پایان یابد و انسان بتواند بر خشم و خشونت درون خود نیز غلبه کند.